{"id":11353,"date":"2026-10-14T14:49:37","date_gmt":"2026-10-14T12:49:37","guid":{"rendered":"https:\/\/www.horsten.be\/?p=11353"},"modified":"2026-10-14T15:06:33","modified_gmt":"2026-10-14T13:06:33","slug":"artikel-de-tijd-china-consultant-wim-horsten-in-het-jaar-na-de-dood-van-mijn-broer-heb-ik-meer-geleerd-dan-de-25-jaar-ervoor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.horsten.be\/nl\/artikel-de-tijd-china-consultant-wim-horsten-in-het-jaar-na-de-dood-van-mijn-broer-heb-ik-meer-geleerd-dan-de-25-jaar-ervoor\/","title":{"rendered":"Artikel De Tijd – China-consultant Wim Horsten: ‘In het jaar na de dood van mijn broer heb ik meer geleerd dan de 25 jaar ervoor’"},"content":{"rendered":"\n

Tom Michielsen<\/em><\/p>\n\n\n\n

Toen zijn broer in september vorig jaar wegviel door een ongeval, moest Wim Horsten hals over kop de leiding over hun familiaal consultancybedrijf overnemen. \u2018Het waren grote schoenen om te vullen.\u2019 Maar nu Fien, de dochter van Bart, zich sinds enkele maanden opmaakt om in de familiezaak te stappen, is de opvolging verzekerd.<\/p>\n\n\n\n

Er zijn niet zoveel kmo\u2019s in ons land die meer bedienden aan de slag hebben in een satellietkantoor in China dan in hun hoofdvestiging in Belgi\u00eb. Maar bij Horsten International is dat sinds de oprichting, 30 jaar geleden, altijd al zo geweest. Wanneer we het kantoor in een bedrijvencomplex in Turnhout binnenstappen, treffen we Wim en Tom Horsten aan, de familiale eigenaars achter het consultancybedrijf – Fien, het derde familielid in de zaak, is er niet. De overige tien medewerkers leven en werken in het Chinese Xi’an, en zijn allemaal Chinees. Het zegt alles over de hoge specialisatiegraad van het Turnhoutse familiebedrijf: zakendoen in China.<\/p>\n\n\n\n

Dat is alleszins wat Joos Horsten, de vader van Wim Horsten (44), al deed toen hij in de jaren 70 de rechterhand was van dr. Paul Janssen, de oprichter van het gelijknamige farmabedrijf in Beerse. Horsten werd in 1979 door de farmaondernemer als vicepresident International naar China gestuurd om een pijnlijk probleem op te lossen: de geneesmiddelen van het bedrijf werden er volop gekopieerd. Maar in plaats van een reeks advocaten in te huren en rechtszaken te starten, besloten ze om samen te werken in een joint venture met een Chinees bedrijf. Dat mondde in 1985 uit in de legendarische Janssen Pharmaceutica-fabriek in Xi\u2019an.<\/p>\n\n\n\n

Tot op vandaag is dokter Paul in China een naam als een klok\u2019, vertelt Wim Horsten daarover, wanneer hij trots de familiekroniek uit de doeken doet. Horsten is sinds een jaar de CEO van het familiebedrijf, nadat in september vorig jaar zijn 13 jaar oudere broer Bart het leven liet in een auto-ongeval. \u2018Mijn vader komt, naast dokter Paul zelf, als enige voor in een filmpje naar aanleiding van de honderdste geboortedag van Paul Janssen. Het maakt dat we nog steeds goede contacten hebben met de nazaten van de Chinese evenknie van onze vader, mister Luo. In China leven die banden door, over de generaties heen.\u2019   <\/p>\n\n\n\n

Bankencrisis<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Toen vader Horsten vele jaren later gevraagd werd om hetzelfde op te zetten voor de toenmalige farmadivisie van Solvay, besloot hij dat te doen als zelfstandig consultant. Zo werd in 1996 Horsten International geboren. Naast het project voor Solvay kwam er algauw een tweede: een vestiging openen in China voor een Vlaamse leverancier van Janssen, die dat nog steeds is voor Johnson & Johnson, het moederbedrijf boven Janssen Pharmaceutica. \u2018Daar is de grondslag gelegd van wat we vandaag nog steeds doen\u2019, zegt Horsten. \u2018Want veel meer dan een China-consultant zijn we liever een China-partner voor onze klanten of zelfs China-ondernemers. Zo zijn we nog steeds onrechtstreeks aandeelhouder bij Xi\u2019an Thiebaut.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Maar dat ondernemerschap en die gedrevenheid eisten in 2008 hun tol. \u2018Onze vader had vanuit Horsten International het CEO-schap opgenomen van een Amerikaanse multinational met vestigingen in Belgi\u00eb en China. Hij leefde aan 200 per uur. Als hij niet sliep, werkte hij. Dat bestond erin dat hij voortdurend reisde in de driehoek VS, Belgi\u00eb, China. Hij was een kettingroker bovendien. Op zijn 66ste is een hartinfarct in een hotel in Peking hem fataal geworden.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Gelukkig was zoon Bart al sinds 1999 in het familiebedrijf aan de slag, en ook Wim zelf werkte er al zeven jaar. \u2018Vader deed 20 procent van de projecten, wij 80 procent, maar naar inkomsten was de verdeling 50-50\u2019, zegt Horsten. ‘We misten bovendien ook het netwerk en de grijze haren van onze vader. Die openden overal deuren, zeker in een traditioneel land als China. Wat de zaken ook bemoeilijkte: net nadat vader gestorven was, brak de bankencrisis uit. Consultancy werd toen opeens een vies woord, dus die consultants gingen er overal tussenuit. Gelukkig konden wij de terugval in pure adviesopdrachten compenseren met de langetermijnprojecten met strategische klanten.\u2019<\/p>\n\n\n\n

\n

Na de dood van onze vader misten we het netwerk en zijn grijze haren. Die openden overal deuren, zeker in een traditioneel land als China.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wim Horsten CEO van Horsten International<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

De zonen van Joos Horsten – ook de derde zoon Tom werkt sinds 2016 in het familiebedrijf – hadden de liefde voor China dan ook met de paplepel meegekregen. Wim was tien jaar toen hij in 1992 voor het eerst naar China reisde. \u2018Bij zijn vertrek bij Janssen Pharma had onze vader als afscheidscadeau ervoor gekozen om met het gezin naar China te reizen. Mijn studerende broers konden niet mee, en zo kwam het dat ik met mama en papa tien dagen door China heb gereisd. Ik herinner me vooral dat we van het ene banket naar het andere trokken, maar het land maakte toen al een sterke indruk op mij: heel veel fietsen en daarop mensen in blauwe Mao-pakjes. Om maar te zeggen: wij zijn opgegroeid met China. Ik heb nooit anders geweten dan dat er Chinezen bij ons over de vloer kwamen, of dat vader in China zat.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Overlevingsmodus<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zeventien jaar na het plotse overlijden van vader Horsten lijkt het alsof de familiegeschiedenis zich op noodlottige wijze moest herhalen. Op 12 september 2025, op weg naar zijn schoonfamilie in Duitsland, kwam Bart om het leven bij een ongeval. \u2018Toen ik het telefoontje kreeg, voelde ik letterlijk de grond onder mijn voeten wegzakken\u2019, zegt Wim. \u2018Maar ik herinner me dat ik ook snel in focus, of noem het overlevingsmodus, ben gegaan. Onze eerste zorg ging uit naar de twee kinderen van Bart, die een maand eerder ook al hun moeder waren verloren aan jongdementie, en ook naar mijn kinderen \u2013 Bart was de peter van mijn jongste dochter. Daar kwam de enorme administratieve mallemolen van de repatri\u00ebring bovenop. Het was letterlijk een d\u00e9j\u00e0 vu met het overlijden van onze vader: te vroeg – Bart zou enkele dagen later 56 geworden zijn – in het buitenland en onverwachts, zonder afscheid te kunnen nemen.<\/p>\n\n\n\n

Ook het bedrijf kon Horsten niet zomaar lossen. \u2018Al snel hebben we de beslissing genomen om die zaterdag de vrienden en de familie op de hoogte te brengen. En vanaf zondag zijn we ook de medewerkers, klanten en het hele netwerk rond het bedrijf gaan informeren. Bart had op de vrijdag voor hij naar Duitsland vertrok nog een mail gestuurd voor een afspraak op maandagochtend. Dan moet je, ondanks het immense verdriet, toch snel schakelen. Het was een rollercoaster tot en met, waar volle focus nodig was.\u2019<\/p>\n\n\n\n

\u2018In die zwarte periode is \u00e9\u00e9n ding mij heel duidelijk geworden: dat we niet alleen heel goede medewerkers hebben, die de zaken hebben voortgezet, maar ook heel goede klanten, die enorm veel begrip hebben getoond voor de situatie. We hebben tien medewerkers in China, allemaal Chinezen. Vier van hen werken al meer dan 20 jaar voor ons. In China, waar mensen veel sneller van werkgever wisselen, is dat straf.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Na al die jaren had broer Bart in het bedrijf bijna hetzelfde aura verworven als hun vader destijds. Hij was het gezicht van het bedrijf, onderhield de contacten met de klanten, ging spreken over China op zakenevents, bij bedrijven of in de pers. Dat leverde het bedrijf een sterke credibiliteit op, waardoor het nooit echt behoefte had aan marketing. ‘Het waren grote schoenen die ik moest vullen. Ik heb ook altijd opgekeken naar Bart. Hij was 13 jaar ouder. En hij was handelsingenieur, terwijl ikzelf in 2001 recht van de middelbareschoolbanken in het bedrijf ben gestapt. In de eerste jaren was dat ook maar halftijds, omdat ik een carri\u00e8re in het voetbal aan het uitbouwen was (bij KFC Turnhout, dat toen bovenaan in tweede klasse speelde, red.)<\/em>.’<\/p>\n\n\n\n

Dat gebrek aan hogere studies heeft Horsten lang als een zwak punt beschouwd. ‘Telkens het gesprek op een netwerkevent richting de studies ging, was dat het moment waarop ik naar het toilet moest. (lacht)<\/em> Maar ik heb me er nooit om geschaamd. Al doende heb ik geleerd, en precies dat zie ik als een sterkte. Onze klanten willen niet alleen een theoretische uitleg over hoe het moet, maar verwachten dat wij ook mee aan de kar trekken.\u2019<\/p>\n\n\n\n

\n

We hebben tien medewerkers in China, allemaal Chinezen. Vier van hen werken al meer dan 20 jaar voor ons. In China, waar mensen veel sneller van werkgever wisselen, is dat straf.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wim Horsten<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Los van de rouw om het verlies van een broer viel het Horsten zwaar om het roer van het bedrijf plots over te nemen. Naast zijn eigen voltijdse werk moest hij er zowat 80 procent van de taken van zijn broer bijnemen. \u2018Ik maakte erg lange dagen. En vooral: van de ene dag op de andere moest ik uit mijn comfortzone treden. Ik denk dat ik in het voorbije jaar meer geleerd heb dan de 25 jaar ervoor. Op het vlak van leidinggeven, snelheid van beslissingen nemen enzovoort. Het moest gewoon vooruitgaan. Ook al was dat voor mijn omgeving niet altijd een zegen. Zo weet ik niet zeker of ik onze medewerkers en interne zaken altijd de aandacht heb gegeven die ze verdienen. En ach, ik zal hier en daar ook wel een foutieve prijszetting gedaan hebben, met projecten waar we onze broek aan gescheurd hebben – dat beschouw ik als leergeld.<\/p>\n\n\n\n

Nog dezelfde rush<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het gesprek valt even stil. \u2018Het gebeurde allemaal in een waas\u2019, blikt Horsten nog eens terug, alsof hij zich wil excuseren. \u2018En ja, het zit misschien wat in de familie: niet klagen, maar doordoen. Tegelijk hoed ik me ervoor om te hard over te komen door te veel te drijven op die focus van praktische en zakelijke regelingen. Ik wil niet de indruk geven dat ik mijn broer niet mis – natuurlijk wel. Misschien heb ik het verlies nog niet verwerkt, en moet de klop nog komen? Ik vind die vraag heel moeilijk te beantwoorden, omdat we eigenlijk nog steeds in dezelfde rush zitten als net na het overlijden. Ik ben er wel rotsvast van overtuigd dat Bart het nooit anders gewild zou hebben. Dat hij blij zou zijn met hoe wij het gedaan hebben het afgelopen jaar. Ook dat helpt bij het verwerkingsproces.\u2019<\/p>\n\n\n\n

\n

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat Bart het nooit anders gewild zou hebben. Dat hij blij zou zijn met hoe wij het gedaan hebben het afgelopen jaar.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wim Horsten<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Aan zijn broer Tom heeft Wim ook zakelijk een sterke steunpilaar. \u2018Waar Bart en ik sterk op elkaar leken – na een vergadering met een klant kwamen we zonder een woord te wisselen buiten met dezelfde conclusie – heeft Tom een andere persoonlijkheid. Hij is de man van de co\u00f6rdinatie van de projecten en de dossierkennis achter de schermen, ik ben meer een ondernemende geest, die geen moeite heeft om naar buiten te treden. Daardoor zijn wij heel complementair. Gisteren zaten we bijvoorbeeld bij een klant. Tom heeft in die vergadering het hele project overlopen, maar als er dan een moeilijke prijsverhoging op tafel moest komen, bracht ik die boodschap.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Bij Horsten leeft wel het idee om het bedrijf in de toekomst minder afhankelijk te maken van \u00e9\u00e9n persoon. En het lijkt erop dat die betrachting dankzij een verrassende wending ook zal lukken. \u2018Enkele maanden geleden heeft Fien, de dochter van Bart, laten weten dat ze interesse heeft om in het bedrijf te stappen. Dat verandert veel. In augustus vorig jaar waren Bart en ik er nog van uitgegaan dat we dit nog tot ons pensioen zouden doen, en dat het dan wel goed zou zijn geweest. Nu wordt Horsten International een verhaal van de komende generaties. Daar moeten we het bedrijf ook klaar voor maken. Op die manier kan een heel pijnlijke gebeurtenis toch een positief vervolg krijgen, als een soort eerbetoon aan Bart. We bestaan 30 jaar, waarom zouden we er niet nog eens 30 bij doen?\u2019<\/p>\n\n\n\n

Dat ook China zich nog steeds in een razend tempo ontwikkelt, maakt dat ook Horsten International zich om de zoveel jaar moet heruitvinden. \u2018Ik maak me sterk dat we nog lang kunnen groeien, al is dat niet per se in omzet of mensen uit te drukken. Wel in ons netwerk en in de expertise in een heel complex land, ook al zullen wij, westerlingen, dat nooit helemaal doorgronden. Dat is ook niet nodig om zaken met de Chinezen te doen. Mijn vader zei altijd: \u2018Ik begrijp China niet, maar de Chinezen lijken mij te begrijpen\u2019, een citaat dat ik ook ooit voor mezelf hoop hard te maken. Maar het is belangrijk om ons open te stellen voor hen.’<\/p>\n\n\n\n

\n

Wij, westerlingen, zullen de Chinezen nooit helemaal doorgronden. Maar dat is ook niet nodig om zaken met hen te doen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wim Horsten<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

‘Betekent dat dat we blind zijn voor de kritiek op China? Helemaal niet. Er zijn cowboys, ze nemen het minder nauw met privacy, de kwaliteit van producten is niet altijd top en er is forse overheidssteun in kritische sectoren als automotive, AI, staal en chemie, met dumping op de Europese markt tot gevolg. Maar we hoeven het met de Chinezen niet over alles eens te zijn om met hen toch een zakenrelatie uit te bouwen. Of om het met een quote van Bart te zeggen: \u2018Je moet je aanpassen aan China, maar zonder een Chinees te worden.\u2019 Ik spreek niet vlot Mandarijn, maar ik ken wel een enkele basiswoorden en uitdrukkingen. Chinezen appreci\u00ebren het enorm dat je respect en engagement toont voor hun taal en cultuur. Dat is ook het eerste advies dat ik meegeef aan klanten: leer enkele woordjes uit het hoofd, zet de tekst op je naamkaartje ook in het Chinees en zorg dat je een WeChat-account hebt. Dat zijn gouden ijsbrekers.\u2019<\/p>\n\n\n\n